สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

โดย นพ.สุภัทร ฮาสุวรรณกิจ

พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ (Musée du Louvre) แห่งกรุงปารีส ประเทศฝรั่งเศส เป็นพิพิธภัณฑ์หนึ่งที่ใหญ่และสะสมของมีค่าไว้มากที่สุดแห่งหนึ่งของโลก สิ่งที่มีชื่อเสียงที่สุดก็น่าจะเป็นภาพโมนาลิซา และรูปปั้นวีนัส แต่สำหรับผมผู้ไม่ค่อยมีศิลปะในหัวใจ ผมกลับตื่นตาตื่นใจกับมัมมี่แห่งอิยิปต์ ที่มีจัดแสดงอยู่เพียงร่างเดียว เพราะมัมมี่เกือบทั้งหมดของอียิปต์ไปอยู่ที่พิพิธภัณฑ์ที่กรุงลอนดอน เจ้าอาณานิคมที่ขนวัตถุมีค่าเกือบจะทุกอย่างกลับประเทศ อันนี้ก็อย่าไปว่าเขาเลย เพราะไทยเราเองก็พอได้ปกครองเวียงจันทน์ก็อัญเชิญพระแก้วมรกตของเขามาไว้ที่กรุงเทพมหานครเหมือนกัน

การทำมัมมี่มี 2 ขั้นตอนคือ ขั้นการ embalm ศพ โดยต้องเอาเครื่องในรวมทั้งแม้แต่สมองและลูกตาออกมาเก็บไว้ในไห เหลือไว้แต่หัวใจเพราะเป็นจุดเชื่อมต่อระหว่างร่างกายและวิญญาณ แล้วนำร่างนั้นไปผ่านกระบวนการแช่ศพด้วยไข และเมื่อศพแห้งจึงนำมาผ่านขั้นตอนที่สอง(wrapping) ด้วยการทาน้ำมันและพันด้วยผ้าลินิน และนำไปบรรจุในโลง

ศาสตร์แห่งการทำมัมมี่ของอียิปต์โบราณสะท้อนความจริงที่ว่า “วิทยาการรับใช้ความเชื่อ” คนอียิปต์โบราณเชื่อในเทพเจ้าและการกลับมาเกิดใหม่ จึงได้ศึกษาวิทยาการที่จะรักษาร่างเดิมเอาไว้ เฉกเช่นคนในยุคปัจจุบันเราทั้งสังคมเชื่อในการเอาชนะธรรมชาติ วิทยาการของเราจึงมีแนวโน้มทำลายธรรมชาติ ร้อนไปก็สร้างแอร์ ไกลไปก็สร้างรถสร้างถนน แห้งไปเลยสร้างเขื่อน ดำไปก็คิดค้นยาทาให้ขาว แต่หากเราทั้งสังคมเชื่อตรงกันข้ามคือ เชื่อมในการอยู่ร่วมกันกับธรรมชาติ วิทยาการของเราก็จะพัฒนาไปอีกมิติ แห้งไปก็ปลูกป่า ร้อนไปก็ปลูกต้นไม้ ไกลไปก็พัฒนารถพลังแสงอาทิตย์มาใช้

ยิ่งสำหรับวงการแพทย์แล้ว เมื่อเชื่อในระบบการแพทย์แบบแยกส่วน วิทยากรจึงลงรูไปรักษาระดับโมเลกุล สังเคราะห์ยาฆ่าเชื้อและยาฆ่ามะเร็ง แต่หากเราเชื่อในการแพทย์แบบองค์รวม การออกแบบทางวิทยาการก็จะสนใจมิติของอาหาร สิ่งแวดล้อม สังคมและวิถีชีวิตที่สร้างสุขลดโรค มะเร็งก็น้อยลงไป มีบ้างตามวัยก็เป็นเรื่องธรรมชาติ

เล่าไปเล่ามา แทบไม่อะไรที่ไปเกี่ยวกับมัมมี่ พิพิธภัณฑ์ลูฟวร์ และกรุงปารีสเท่าไหร่เลย ไปหาอ่านต่อเอาเองแล้วกันนะครับ