สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

โดย นพ.สุภัทร ฮาสุวรรณกิจ

ว่าด้วยเรื่องป้ายครับ ภาพที่เห็นคือป้ายของมหาวิทยาลัยที่เรียนครับ คือสถาบันเวชศาสตร์เขตร้อน ทั้งสถาบันมีป้ายเดียวและป้ายเล็กมากๆ สถาบันแห่งนี้มีชื่อเสียงเรื่องเวชศาสตร์เขตร้อนในอันดับต้นๆของยุโรป เป็นสถาบันที่ทำวิจัยและตีพิมพ์รายงาน ผู้ป่วยโรคประหลาดที่ภูมิคุ้มกันปกพร่องเป็นรายแรกๆของโลก ตั้งแต่ปี 1979 ซึ่งสมัยนั้นยังไม่รู้จักเชื้อเอดส์ จนปี 1983 แพทย์จากสถาบันพาสเตอร์ ประเทศฝรั่งเศส จึงสามารถแยกเชื้อไวรัสเอดส์ได้ ปัจจุบันมีผู้ติดเชื้อเอดส์ทั่วโลก 34 ล้านคน และประมาณเกือบ 1 ล้านคนเป็นคนไทย

สถาบันชั้นนำแต่ป้ายเล็กนิดเดียว วัฒนธรรมป้ายเล็กนี้เป็นไปโดยทั่วไปในประเทศนี้ครับ จะมีป้ายใหญ่บ้างก็เป็นพวกห้างร้านหรือบริษัทเอกชน แต่ก็ไม่ได้ใหญ่มากจนเกินพอดี เมื่อเทียบกับบ้านเรา หน่วยราชการทุกแห่งล้วนมีป้ายขนาดใหญ่มาก หมดงบประมาณไปหลายแสนหรืออาจเป็นล้านบาท โรงเรียนประถมอยู่บ้านนอกก็ป้ายใหญ่ไม่แพ้กัน ยิ่งมหาวิทยาลัยยิ่งป้ายใหญ่ยาว ประมาณว่าใครป้ายใหญ่กว่า ที่นั่นจะเก่งกว่าประมาณนั้น โรงพยาบาลจะนะที่ผมทำงานอยู่ก็พลอยติดกระแสสร้างป้ายใหญ่ไปกับเขาด้วย

ผมคิดเอาเองว่า เมื่อก่อนผู้คนที่อ่านออกเขียนได้มีน้อย จึงต้องทำป้ายให้ใหญ่ เพื่อจะได้อ่านชัดๆอ่านง่ายๆ อันนี้ก็มีเหตุผลที่เข้าใจได้ แต่ปัจจุบันเมื่อผู้คนอ่านออกเขียนได้เกือบ 100% แล้ว กลับปรากฏว่าป้ายนั้นใหญ่กว่าเดิม คงเพราะปัจจุบัน ป้ายทำหน้าที่มากกว่าบอกสถานที่ แต่ไว้แสดงศักดาด้วยกระมัง

ก็แค่เรื่องป้ายครับ แต่เขียนมาบอกเล่ากัน เพื่อให้รู้ว่า อย่างน้อยในอีกซีกโลกสถาบันการศึกษาเขาให้ความสำคัญกับการค้นคว้าวิจัยไม่ใช่ป้ายก็เท่านั้นเอง