สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

เชภาดร จันทร์หอม (12 มิถุนายน 52)

ช่วงบ่าย วันพุธที่ 27 พฤษภาคม 2552 ณ ที่ทำการอบต.คลองรี อ.สทิงพระ

บริเวณมุมกิจกรรมนวดแพทย์แผนไทย หน้าสำนักงานอบต.คลองรี

หนึ่งในกิจกรรมแลกเปลี่ยนเรียนรู้เครือข่ายแผนสุขภาพตำบล ครั้งนี้เป็นเวทีสัญจรของตำบลคลองรี

ระหว่างผมนอนนวดเท้าโดยกลุ่มนวดแพทย์แผนไทยคลองรี

“ เช ไปหาหมอได้แล้ว ” เสียงจากผู้ใหญ่ที่ผมเคารพท่านหนึ่ง ดังจากเก้าอี้อีกตัวที่ตั้งใกล้กัน

ภายหลังจากเห็นผมมีอาการไอมาก และ ถามถึงอาการไอของผมว่ามีมานานแค่ไหนแล้ว พร้อมเล่าประสบการณ์คนใกล้ตัวที่มีอาการไอ แล้วปรากฏว่าเมื่อไปหาหมอปรากฏว่าเป็นโรคปอด

“ อย่าประมาทน่ะเช รีบไปหาหมอ ” ท่านย้ำคำ

“ ครับ” ผมรับปาก รับรู้ถึงความรู้สึกห่วงใย

---

วันรุ่งขึ้นผมก็ไปรพ.มอ. ช่วงเที่ยงผมไปติดต่อที่ประชาสัมพันธ์บอกอาการ เขาก็แนะนำให้ไปยื่นบัตรนัดที่ช่อง 2 ผมก็ไปตามคำแนะนำของประชาสัมพันธ์ ถึงเคาเตอร์ช่องที่ 2 ก็ยื่นบัตรโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ พร้อมบัตรประกันสังคม

“ น้องมา 4 โมงเย็นน่ะที่คลินิก หู คอ จมูก ” พี่เจ้าหน้าที่ผู้ชายแนะนำ

“ใช้สิทธิประกันสังคมได้ไหมครับ ” ผมถาม

“ ได้ครับ ” พี่เจ้าหน้าที่ตอบพร้อมอมยิ้ม

แล้วระบบสิทธิหลักประกันด้านสุขภาพของคนไทยเป็นอยู่อย่างไรบ้างน่า ที่ทราบก็จะมีสิทธิของข้าราชการ สิทธิประกันสังคมแบบของผม และระบบหลักประกันสุขภาพ บัตรทอง 30 บาท แต่ไม่ทราบสัดส่วนประชากรและงบประมาณในแต่ละระบบ ผมนึกในใจ

4 โมงเย็น ผมรีบมาตามเวลานัด มีคนไข้ที่รอรับการตรวจที่คลินิกนอกเวลาประมาณ 5-6 คน ยืนบัตร ชั่งน้ำหนัก และวัดความดัน พร้อมบอกประวัติอาการแก่พยาบาล และรับบัตรคิว ระหว่างรอก็ดูตามป้ายประชาสัมพันธ์ข้อมูล มีสถิติคนไข้คลีนิกหู คอ จมูก ในเวลาปกติเฉลี่ยประมาณเดือนละ 4-5 พันคน ในขณะที่คลินิกนอกเวลาเดือนละประมาณ 2 พันคน โหนี้ขนาดคลินิกเดียวในรพ.มอ แล้วแต่ละวันแต่ละเดือนของ มอ. จะรับผู้ป่วยขนาดไหน แล้วทั้งประเทศละ งบประมาณที่ใช้เท่าไหร่

5 นาทีต่อมา

“ คุณเชภาดร ..................” ชื่อผมพร้อมคนไข้ที่รอคิวอีก 2-3 ท่านถูกเรียก จากเสียงพยาบาล เพื่อไปรอรับการตรวจ

“ สวัสดีครับ ” ผมยิ้มทักทายคุณหมอสาวที่ดูอายุแล้วน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกับผม

“ มีอาการอย่างไรบ้างค่ะ” คุณหมอสอบถามอาการ

“ ผมมีอาการไอมาเกือบเดือนแล้วครับ มีเสลดเขียวข้น

อืม...มีมากช่วงค่ำและช่วงตื่นนอนตอนเช้าครับ อ๋อและมีเสียงฟีดๆ เวลานอนด้วยครับ ” ผมเล่าอาการ

คุณหมอใช้ที่หูฟังมาแนบกับหน้าอก เข้าใจว่าเพื่อฟังเสียงเต้นของหัวใจหรือการทำงานของอวัยวะภายใน

“ เดี๋ยวไปเอ๊กซเรย์ปอดหน่อย แล้วกลับมาฟังผลน่ะค่ะ”

โห เอ๊กซเรย์ปอดกันเลยทีเดียว ผมนึกในใจ

ผมก็เดินไปอีกแผนก อยู่ชั้นเดียวกัน แต่ต้องเดินอ้อมไปทางด้านหลังของคลินิก หอ คอ จมูก เป็นแผนกที่ทำหน้าที่เอ๊กซเรย์ ผมยื่นบัตร แล้วนั่งรอคิว ประมาณ 2 นาทีก็ได้รับการเรียกชื่อให้เข้าไปเอ๊กซเรย์

“ ยืนหันหน้าแนบแผ่นเหล็กน่ะค่ะ หายใจเข้า ” เสียงเจ้าหน้าที่ผู้หญิงแนะนำขั้นตอนการเอ๊กเรย์

“ เสร็จแล้วค่ะ” เสียงเจ้าหน้าที่บอก

โหรวดเร็วมาก ผมนึกใน

ผมก็เดินกลับคลินิกที่ตั้งอยู่ไม่ไกลนัก คุณหมอกำลังตรวจคนไข้ผู้หญิงอีกคนอยู่

พอเสร็จก็เป็นคิวผมเข้าไปฟังผล

“ อืมจากฟิมม์เอ๊กเรย์ เป็นโรคปอดอักเสบน่ะค่ะ ”

“ ปอดอักเสบหรือครับ” ผมถามย้ำคุณหมอ

“แล้วมันเป็นได้ยังไงครับ กับปอดบวมละครับ” ผมถามด้วยความสงสัย

“ น่าจะมาจากการติดเชื้อน่ะค่ะ กับปอดบวมก็เหมือนกัน ปอดบวมเป็นภาษาชาวบ้านค่ะ ” คุณหมอสาวอธิบาย

“ เดี๋ยวจะให้ยาไปทานก่อนน่ะ เป็นยาปฏิชีวน่ะ 2 ชนิด ทานหลังอาหาร เช้า เที่ยง เย็น และอีกตัวเป็นยาละลายเสมหะ ไว้สำหรับทานหลังอาหารทุกมื้อน่ะค่ะ”

“ แต่ถ้าให้ดีน่าจะตรวจเสมหะน่ะค่ะ ” คุณหมอแนะนำ

“ ดีครับ ตรวจเสมหะ” ผมรับปาก

ระหว่างนั้นคุณหมอสาวพิมพ์อะไรบางอย่างลงบนเจ้าเครื่องคอมพิวเตอร์ใกล้ๆ

“ แล้วจะได้ฟังผลเมื่อไหร่ครับ ”

“ เป็นวันพฤหัสบดีหน้าค่ะ คลีนิคนอกเวลา ” คุณหมอสาวนัดหมายเวลา

“ ได้ครับ ”

“ งั้นเดี๋ยวไปเคาเตอร์จ่ายเงินน่ะ แล้วไปรับยา จะได้ยาและขวดไว้ใส่เสมหะ น่ะค่ะ”

ผมเดินไปเคาเตอร์จ่ายเงินคลินิกนอกเวลา ยื่นบัตรคิว

“ เดี๋ยวเชิญที่ฝ่ายเภสัชที่ช่องหมายเลข 4 ” เจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินแนะนำ

“ ครับ ” ผมรับคำพร้อมรับบัตรคิว

ผมเดินไปบริเวณฝ่ายเภสัชที่ตั้งอยู่ด้านข้างไม่ไกลนัก

มองเข้าไปในห้องเภสัช ตู้ยา เรียงเป็นแถว มีเจ้าหน้าที่ใส่ชุดกาวสีขาวยืนหยิบยากันหลายคน

ที่เคาเตอร์ผมยื่นบัตรคิวใบเดิม

เภสัชกรสาวรับบัตรคิว สักครู่ก็เริ่มอธิบายตัวยา วิธีการใช้แต่ละชนิด พร้อมย้ำว่าให้ทานติดต่อกัน และมีขวดสำหรับใส่เสมหะอีก 4 ขวด ที่ขวดระบุวันส่งเสมหะ 28 29 30 31

“ เดี๋ยวไปที่ห้องตรวจเสมหะน่ะค่ะ” เภสัชกรสาวอธิบายพร้อมห้สัญญาณมือไปทางห้องเสมหะ

“ ขอบคุณครับ ”

ผมรับยาพร้อมขวดเสมหะเดินตรงไปยังห้องตรวจเสมหะที่อยู่อีกฟากของฝ่ายเภสัช

ถึงห้องสำหรับเก็บตัวอย่างเสมหะ มีเจ้าหน้าที่ 2 คน ไม่มีคนไข้รายอื่นในห้อง

“ ผมต้องทำไงครับ ” ผมซักถามเจ้าหน้าที่

“ เดี๋ยวช่วยให้ตัวอย่างเสมหะสำหรับตรวจ ” เจ้าหน้าที่

ผมถือขวดพร้อมเดินเข้าห้องน้ำ

“ แฮมๆ” เสียงกระแอม พยายามจะขับเสมหะ

พยายามกระแอมให้เสมหะออกมา จนน้ำตาเอ่อๆ พยายามอยู่เกือ5 นาที สุดท้ายก็ได้ตัวอย่างเสมหะ

ออกจากห้องน้ำ เดินนำขวดเก็บตัวอย่างเสมหะที่ช่องเคาเตอร์

เสร็จขั้นตอน

ดูเวลาที่มือถือเกือบ 6 โมงเย็นแล้ว คนในโรงพยาบาลตอนนี้ดูบางตา

นอกจากยา 1 ถุงใหญ่ แล้ว ผมยังได้คำถาม ความสงสัย ประเด็นคิดต่อที่อีกหลายข้อทีเดียว

---

ถึงบ้านเช่าของผม

ผมวางกระเป๋า แล้วเปิดทีวี

เสียงพิธีกรในรายข่าววันนี้ เกือบทุกช่อง พูดถึงประเด็นรถเมล์ 4000 คัน

ซึ่งตอนนี้กลายเป็นประเด็นที่ได้รับความสนใจจากสาธารณะ สิ่อ สิงพิมพ์ เวปไซต์ บทวิเคราะห์ต่างๆ แสดงความเห็นเรื่องนี้กันอย่างหลากหลาย

กระแสเจ้าหมีน้อยแพนด้าฟีเวอร์ ไร้ชื่อ ที่มีเรียลลิตี้โชว์เกือบทุกอิริยาบท เล่าข่าวได้เป็นเรื่องๆ กับเรื่องช้าง สัตว์คู่บ้านคู่เมืองของไทย หรือตอนนี้กลายเป็นอดีตของคนไทยในสังคมไปแล้ว

ผมอาบน้ำอย่างรวดเร็ว

ดูละคร และรายการสรุปข่าวก่อนนอนอีกครั้ง

ประมาณ 4 ทุ่มครึ่ง ก็เข้านอน

ผมล้มตัวเองลงบนที่นอน ทบทวนภาพความทรงจำตอนไปโรงพยาบาล ความสงสัยมากมากมายเกี่ยวกับโรคปอดอักเสบ พรั่งพรูออกมาในสมอง

เสียงคนใกล้ตัว เพื่อน และพี่ที่ทักเรื่องไอของผมมาเป็นสัปดาห์ ย้อนเข้ามาในความทรงจำ

“ ฟีดๆ.......................... ”

“ แคะๆ........................ ”

เสียงดังขณะหายใจสลับเสียงไอตอนนอน

แต่คืนนี้ผมได้ยินเสียงที่ถูกละเลยชัดเจนขึ้น