สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

ถนอม ขุนเพ็ชร์(1 มิย.52)

คลื่นเมฆตั้งเค้าทะมึนน่ากลัว ขณะตะวันจวนพ้นขอบฟ้ายังทอดหุ่ยวาดฉากสีส้มไม่ทุกข์ร้อน

บรรยากาศยามนี้ช่างแปลกแปร่งพิกล ยิ่งอาการหลังฟื้นไข้ของผม มันเป็น อุๆ อะๆ แบบเพลงปอยฝ้าย มาลัยพร

“หมอไม่สบาย” ผมเพิ่งทราบข่าวจากเพื่อนบ้าน เขาเล่าเสร็จรีบเดินผ่านไป ส่วนผมนั่งเล่นที่ม้าหินอ่อนริมชายคา

หมอเปิดคลินิกอยู่ในตลาดประจำอำเภอ เอ่ยชื่อต้องร้องอ๋อ “รู้จัก”ถ้วนหน้า กิตติศัพท์หมอพูดเก่ง เป็นกันเอง จ่ายยาชนิดหิ้วพะรุงพะรังเอาใจชาวบ้านที่เชื่อว่าได้ยามาก โรคทุกชนิดจะหายเร็ว

เมื่อชิคุนกุนยาเดินทางมาถึง คนรอคิวรักษาทะลักล้นคลินิกออกมาถึงถนนลาดยางตรงข้ามตลาดเย็นใต้ต้นประดู่

หมอทำข้าวต้มหม้อใหญ่เลี้ยงคนไข้และญาติ หมอเบรคกินข้าวพร้อมหน้ากับทุกคน ดูเข้าไปที่คลินิคเหมือนจัดงานปาร์ตี้ใหญ่ๆ

หมอตรากตรำอยู่หลายวัน จนคนอดจะแซวไม่ได้ว่างวดนี้ท่ารวยเละ จนมีรายงานว่า “หมอไข้เสียแล้ว” คนฟังถามกลับโรคอะไร ?

“เหมือนๆเรา”

เท่านั้นเอง ชาวบ้านร้านตลาดพากันฮาตรึม

เจ้าชิคุนกุนยาสร้างปรากฏการณ์เคลื่อนเข้ามาหากันของผู้คนได้อย่างประหลาด

เมื่อวานผมไปงานศพญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง,ใครช่วยงานศพแถวหมู่บ้านผมต้องอยู่โยงทั้งวันช่วย ยกเก้าอี้ ขึ้นเต็นท์ หาผัก ตัดหยวก หั่นเนื้อ หุงข้าว เสิร์ฟอาหาร รับส่งพระ ยามว่างจับวงนั่งสนทนาเป็นเพื่อนศพ

ความที่ผมไม่ค่อยร่วมกิจกรรมที่ว่าเต็มรูปแบบนักจึงถูกมองอย่างเหินห่าง

ผิดแต่คราวนี้ผมรายงานตัวซื่อๆว่าเพิ่งเป็นชิคุนกุนยา ยังกับบอกรหัสลับ ลงทะเบียนเป็นพวกเดียวกับใครต่อใครอย่างง่ายดาย ณ เพลานั้นทหารผ่านศึกชิคุนกุนยา รุ่น 1 มานั่งล้อมวงเอกเขนกเล่าเรื่องผจญภัยอย่างสุขใจ

“นั่งส้วม มึงเอ๊ยผ้าขาวม้าโหนขื่อ” คนเล่ายังเดินกระย่องกระแย่ง

“....ปวดหัวฉิบ-ย แม่ง! รัฐบาล ฉีดยายุงตอนเป็นกันทั้งหมู่บ้านไม่ระบาดในทำเนียบให้มันแล้วไป” คอการเมืองอภิปรายในแนวที่เขาถนัด เขาสัญญาว่าถ้าได้เป็น รมว.จะแจกมุ้งทุกบ้านทันที

“ท่านเองคงถูกเมียให้นอนนอกมุ้งเหมือนเดิม”อีกคนแซว ฮาลืมปวดข้อ

ญัตติด่วนจากสภาหน้าศพ แตกแขนงไปสู่ การค้นหาสาเหตุความเจ็บป่วย “กระเสาะกระแสะ”ของคนรุ่นใหม่ ที่นักเคลื่อนไหวทางสุขภาพควรเงี่ยหูฟัง

คุณลุงคอทองแดง ผู้ขึ้นทำเนียบจ่ายเงินสนับสนุนภาษีบาปให้รัฐสูงสุดประจำหมู่บ้านเปิดประเด็นว่าเกี่ยวกับสารพิษ

“จำพวกเหล้า” รมว.แจกมุ้งเร่งยกมือขัดคอ

“หมายถึงผักฉีดยาโว้ย”

“เราก็ปลูกเองกินเองเสียซิ”

“หลีกไม่ได้โว้ยหมู่บ้านเราไม่ใช้ หมู่บ้านอื่นใช้ อำเภออื่น จังหวัดอื่น ประเทศอื่น ใครจะรู้อากาศที่เราหายใจอยู่ตอนนี้มันมาจากอเมริกาก็ได้ ” คุณลุงคอทองแดงโชว์วิสัยทัศน์ทางวิชาการ เห็นรมว. แจกมุ้งเสียจังหวะขยับรุกต่อ

“อากาศพิษทั้งนั้นเห็นกันอยู่ โรงงานเอย รถยนต์เอย อ่อ บ้านเราเครื่องบินบินผ่านทุกวันควันเครื่องบินมันไม่อันตรายหรือ”

“บ๊ะความคิดสุดยอดลุงน่าจะลง อบต.” ผมแจมฝืดๆ

“จริงจริ้งผมกินผักกาดนกเขาทุกวันยังเป็นชิคุนกุนยา” ลุงงัดทฤษฎีมาเชื่อมโยงจนผมตามไม่ทันเลยคราวนี้ “ถ้าอยากให้โรคนี้หายไปรัฐบาลต้องสั่งโค่นป่าให้หมดยุงลายสวนจะได้ไม่มี”

ท่าน รมว.แจกมุ้ง รอหมัดสวนอยู่แล้ว “พรุ่งนี้พวกเราไปโค่นสวนยางลุงให้หมดก็แล้วกัน”

......

ฟ้ามืดสนิท ลมอื้ออึงไม่นานนักฝนเทกระหน่ำ ผมลุกเดินเข้าบ้าน ,เป็นปีแห่งฤดูฝนยาวนานที่ต้องจดจำ

หลังจากหมอเป็นไข้ ต้องหยุดพัก แกส่งหมอรุ่นน้องมาทำการแทนเป็นการขัตตาทัพ แต่คลินิกเงียบเหงา เพราะสูตรยากลางบ้านสู้ชิคุนกุนยากำลังฟื้นคืนชีพ บ้างว่าลูกมะเดื่อชุมพรมาต้มกินดีนักแล อีกคนอ้างสูตรยาจากมาเลเซียใบมะละกอต้มซดน้ำ ฯลฯ ในจำพวกนี้ มีสูตรยาจากคนทะลึ่งตึงตังปะปนมาบ้าง คือรักษาไม่ได้จริงแค่ปล่อยข่าว “อำ” เล่นซะอย่างนั้นเอง

รายงานข่าวในโทรทัศน์บอกว่าชิคุนกุนยาเข้าไปถึงกรุงเทพฯแล้ว ให้ระวังนักศึกษาภาคใต้ที่กลับมาเยี่ยมบ้านกลับไปแพร่เชื้อในเมืองหลวง จังหวะนั้นผมนึกถึง รมว.แจกมุ้งของพวกเรา ท่านอาจกำลังคิดแผนการร้ายซ้ำซ้อนอะไรอยู่ในใจก็ได้ เป้าหมายคือทำเนียบ เหตุจูงใจก็คืออยากให้เป็น “เหมือนๆเรา” ก็เท่านั้นเอง.