งานเขียนคน คนเขียนงาน
เรื่อง ฝีพายได้ดี
เรื่อง ฝีพายได้ดี
กาลครั้งหนึ่ง ณ เมืองแห่งหนึ่ง ไพร่ฟ้าข้าแผ่นดิน ทำมาหากินรุ่งเรือง ด้ายน้ำท่า ข้าวปลาสมบูรณ์ เพราะพระราชาทรงตั้งมั่น อยู่ในทศพิศราชธรรมปกครองประชาราชด้วยความเที่ยงธรรม
เช้าวันหนึ่ง พระราชาต้องการเสด็จประพาสทางเรือ จึงให้ทหารมหาดเล็กเตรียมเรือ ระดมฝีพาย เตรียมการเสด็จตั้งแต่ รุ่งเช้า โดยมีฝีพายและนายท้าย 21 ฝีพาย มหาดเล็กห้อมล้อมพัดวี ถวายความปลอดภัย เมื่อเรือผ่านคุ้งน้ำเข้ามา ก็เป็นบริเวณศาลาท่าน้ำของวัดแห่งหนึ่ง พระราชาได้ยินเสียงลูกสุนัขร้อง จึงมีรับสั่งกับฝีพายว่า “ขึ้นไปดู สิ เสียงอะไร ที่ท่าน้ำ” ฝีพายคนแรกขึ้นไป แล้วลงมาทูลว่า “ลูกสุนัข พระเจ้าข้า” พระราชาก็ตรัสถามต่อว่า “แล้วมีกี่ตัว” ฝีพายคนแรกตอบว่า “ยังไม่ได้นับพระเจ้าข้า”
พระองค์จึงมีรับสั่งให้ฝีพายคน ที่สอง ขึ้นไปดู เมื่อกลับลงมาจากท่าน้ำแล้วทูลว่า “มีลูกสุนัข สี่ตัวพระเจ้าข้า” ทรงถามว่าแล้วมีสีอะไรบ้าง ฝีพายคนที่สอง ตอบว่า “มิได้สังเกต พระเจ้าข้า”
พระราชาจึงใช้ฝีพายคนที่สามให้ ขึ้นไปดู เมื่อฝีพายคนที่สามกลับลงมา ก็ทรงเรียกเข้าไปสอบถาม “แล้วเจ้าละ ตอบเรามาที ลูกสุนัขบนท่าน้ำมีสีอะไร” ฝีพายคนที่ สาม ตอบว่า “มีสีดำ สองตัว น้ำตาลและขาวอย่างละหนึ่งตัว พระเจ้าค่า” ทรงถามต่อว่า “แล้วมีตัวผู้กี่ตัว ตัวเมียกี่ตัวละ” เจ้าฝีพายคนที่สามตอบว่า “เป็นตัวผู้หนึ่งตัว ส่วนอีกสามตัวเป็นตัวเมียพระเจ้าข้า” ทรงถามต่อว่า “แม่มันละไปไหนเสีย มันหย่านมแล้วหรือยัง” เจ้าฝีพายตอบว่า “แม่มันไปกินข้าว ที่หลวงตาเทให้ ส่วนการหย่านมสอบถามเด็กวัดแล้ว ว่ามันไม่หย่านม แต่ลูกมัน กินข้าวกินอาหารเป็นแล้ว พระเจ้าข้า” พระราชาจึงทรงถามต่อไปว่า “อย่างนั้นถ้าเราเอาไปเลี้ยงในวัง ได้แล้วซิ” ฝีพายตอบว่า อายุ สุนัขสมควรหย่านมแม่ได้แล้ว และมันหาอาหารกินเองได้ แยกจากแม่เอาไปเลี้ยงได้แล้ว
ทรงรับสั่งกับฝีพายว่า เราจะนำไปเลี้ยงหนึ่งตัว เจ้าจงไปเลือกดูว่าตัวไหนเหมาะสม ฝีพายก็ขึ้นไปที่ท่าน้ำ นำลูกสุนัข กลับมาหนึ่งตัว เป็นสุนัขเพศผู้สีดำ ทรงรับสั่งว่า “เหตุใด เจ้าถึงได้เลือกลูกสุนัขตัวนี้มาให้เราเลี้ยง” ฝ่ายฝีพายตอบว่า “อันลูกสุนัขเพศผู้ มันมีร่างกายเป็นสง่า แข็งแรงด้วยกล้ามเนื้อแล้ว ยังสามารถฝึกให้ล่าสัตว์ได้อีกด้วย อีกทั้งเมื่อถึงวัยเจริญพันธ์ อันเพศผู้ย่อมไม่เกิดลูกให้เป็นที่ระคายเคืองรำคาญพระบาท พระเจ้าข้า”
ฝ่ายพระราชา เมื่อได้รับคำกราบทูล ดังนี้ จึงมีรับสั่งว่า “เราขอตั้งให้เจ้าฝีพายผู้นี้ เป็นมหาดเล็กรับใช้ฝ่ายใน มีหน้าที่ดูแล เจ้าสุนัขทรงเลี้ยง และให้มันรับเบี้ยหวัดเงินรายเดือน รายปีต่อไป นับแต่บัดนี้”
น้าคนภูเขาขอจบนิทานเรื่อง “ฝีพายได้ดี” ไว้เพียงเท่านี้
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า “จักทำอะไร หรือถูกใช้ให้ทำสิ่งใด จงใช้ความรอบคอบ คิดรอบ ไตร่ตรอง ในเรื่องต่าง ๆ ให้ครบถ้วน การทำงานนั้นจะสำเร็จ ไม่เสียเวลา เป็นที่ถูกใจของผู้บังคับบัญชา จะได้รับความไว้วางใจ ให้ทำงานที่สำคัญต่อไป”
.....................................................................................................................................
บันทึกด้วยดินสอ
นิทานคือเรื่องโกหก ใครเล่า จะอ้างลิขสิทธ์แห่งนิทาน เพื่อเคารพในองค์ความรู้ที่ถ่ายทอดแก่ชนรุ่นหลัง
ขอคารวะ ท่านผู้ประพันธ์ ผู้แต่ง ต้นคิด บอกที่มาจากท่านผู้เล่านิทาน
ด้วยจิตคารวะ
คนภูเขา _ pol.
