สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

ผมไม่นึกเลยว่าวันหนึ่งผมจะมีเมียเป็นคนใช้ แต่ไม่ได้มีคนใช้เป็นเมียนะครับ อิอิ โปรดเข้าใจตามนี้ก่อน(โดยเฉพาะคนที่เป็นภรรเมียสุดที่รั๊กกก)

ก็จะให้ทำอย่างไรได้ล่ะครับ วันๆนึงผมต้องนั่งทำงานหามรุ่งหามค่ำ นั่งพิมพ์งาน อ่านข่าว คุยแช็ทกับน้องแมว ตอบน้องแมวคนเดียวก็เป็นชั่วโมงๆแล้ว  เอ๊ย นั่งเช็คเมลตอบเมลน่ะครับ แหม พิมพ์ผิดอีกแล้ว

เมื่อก่อน ก็เมื่อไม่นานนี้แหละครับ แรกๆข้าวใหม่ปลามันว่านั้น ภรรเมียก็จะมาเกาะหลังโอบไหล่ ถามพี่เอาน้ำชา กาแฟ เฮลบลูบอย ไหม เดี๋ยวน้องชงให้ นี่แรกๆใหม่ๆนะครับ เวลาเรานั่งทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แถมยังบีบนวดไหล่ให้หายขบเมื่อยอีกต่างหาก แหม การมีเมียมันดีอย่างนี้เอง,ผมคิด

พี่ถอดมาสิเสื้อผ้า กางเกงในด้วย เดี๋ยวน้องจะซักให้ เอาตัวนี้ใส่นะ หอมมั้ย คันหัวเหรอเดี๋ยวน้องสระให้เอาป่าว

วันดีคืนดีเธอก็จะให้กะตังค์ไปซื้อเครื่องดื่มเย็นๆเป็นกระป่องมาให้กินกับกับแกล้มตะหาก ปวดเมื่อยขึ้นมาจริงๆก็ให้เธอช่วยบีบนวดพอเป็นเรื่องเป็นราวได้ อันนี้ประหยัดไปอีกค่า สำหรับบางคนนะครับ อิอิ

กิรติดังนั้น ผมจึงเห็นว่าไหนๆก็ไหนๆแล้ว ตอนที่เราอยู่คนเดียวทำงานยุ่งๆไม่มีเวลาจะกวาดบ้านถูบ้าน ซักผ้าล้างจาน จิปาถะ ประกอบกับงานโดยเฉพาะด้านเอกสารบัญน้ำบัญชีทั้งของส่วนตัวและของสังคมเค้าเยอะแยะมากมายนั้นจะหาใครจัดการให้ก็ไม่ใคร่มี


(นั่นเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้ผมเป็นนักเขียนต๊อกกะต๋อยอยู่จนทุกวันนี้ไง เห็นไหมครับพี่น้องที่เคารพ มันมีเหตุผลของมันอยู่) อย่ากระนั้นเลย

แผนชีวิตครอบครัวของผมขั้นแรกก็แอบดำเนินการอยู่เงียบๆ เรียกว่าเป็นการลองฝึกงานเธอก่อนล่ะ ว่านั้น โดยการยื่นข้อเสนอว่าเป็นเมียพี่น่ะไม่ต้องทำงานอะไรก็ได้ ไม่ใช่ว่าเราจะมีฐานะร่ำรวยอะไรมากนัก แต่ก็พอมีเงินเดือนเงินดาวน์ใช้จ่ายอยู่พอประมาณ ถ้ารู้จักเก็บรู้จักใช้ก็ไม่ได้ลำบากอะไร ว่าแล้วก็อธิบายให้เธอฟังว่า อยู่กับบ้านเป็นแม่บ้านทำโน่นทำนี่ให้สะอาดเรียบร้อยก็แล้วกัน ทำเป็นเล่นไปนะครับงานบ้าน ที่คุณแม่บ้านหรือคนใช้ทั้งหลายทำๆกันนั้นดูเหมือนไม่มีอะไรมากไม่มีอะไรเหนื่อย แต่จริงๆแล้วงานบ้านนี่หนักมากนะครับ ใครไม่เคยลองทำก็จะไม่รู้หรอก โดยเฉพาะพวกผู้ชายอย่างเราๆนี่


อีกอย่าง ก็ให้เธอมาเป็นเลขาส่วนตัวผมซะเลย ช่วยเรื่องเอกสารบัญน้ำบัญชีอย่างที่ว่า ผมก็ไม่ต้องไปเที่ยวหาเลขามาไว้ที่บ้านสักคน ซึ่งข้อนี้เป็นไปได้อยู่บ้างตอนยังโสดสนิทอยู่น่ะครับ พี่น้องเอ๊ย

ต่อไปยิ่งมีลูกมีเต้าขึ้นมา ไหนจะงานเลี้ยงลูกอีก เราก็อยากเลี้ยงลูกเองแหละครับ อาจจะมีพ่อแม่ คือปู่ย่าตายายมาช่วยดูก็ช่วงแรกๆ ผมไม่อยากให้เอาลูกไปฝากเค้าเลี้ยง แล้วไปทั้งพ่อทั้งแม่ก็ออกไปตะลอนๆทำงาน หารายได้มา ซึ่งจริงๆแล้วเดือนๆนึงมันก็ไม่ค่อยเหลือหลอสักเท่าไหร่หรอกครับ ประเดี๋ยวนี้ก็เป็นที่รู้ๆกันว่าออกไปจากบ้านแต่ละทีก็เงินทั้งนั้น ไหนจะค่าน้ำมัน ค่ากินค่าใช้ต่างๆจิปาถะมากมาย ไหนจะค่าจ้างเลี้ยงลูก ต้องไปรับไปส่ง ภรรเมียผมเองก็ว่าเอาลูกไปให้เค้าเลี้ยง เห็นหลับอุตุน่ะพี่เลี้ยงเค้าแอบใส่ยานอนหลับทั้งนั้น อันนี้ก็เป็นข้อเห็นพ้องต้องกันอยู่

พอเหนื่อยกลับมาจากที่ทำงาน กลับมาทำงานบ้านอีกพะเรอเกวียน ไม่ว่าจะล้างถ้วยล้างชาม ทำกับข้าว ถูห้องน้ำ ซักเสื้อผ้า พาลจะอารมณ์เสีย บางทีทะเลาะกันกับเรื่องไม่เป็นเรื่องเอาปลี้ๆเปล่าๆ เห็นกันอยู่บ่อยไป ก็ต้องเอาผ้าไปจ้างเค้าซักบ้างล่ะ กับข้าวกับปลาก็ซื้อแกงถุง คิดสะระตะแล้ว เราคงไม่มีปัญญาจ้างคนใช้คนสวนอย่างในหนังในละครหลังข่าว และเราก็ไม่จำเป็นต้องจ้างคนใช้แน่นอน แต่จะยกให้เธอเป็นหัวหน้าแม่บ้าน และเลขานุการส่วนตัวเสร็จสรรพไปในตัว

ในที่สุดดูเหมือนภรรเมียผมไม่ได้ว่าอะไร คือไม่ได้ปฏิเสธแต่ก็ไม่ได้ตอบรับอะไรแข็งขัน กล่าวคือเธอก็ไม่ได้ออกไปทำงานอะไรนอกบ้านจริงๆ เธอมีรายได้อยู่บ้างนะครับจากการไปช่วยน้องแต่งหน้าเด็กที่ร้านเช่าชุด และช่วยงานที่โรงพิมพ์ของเพื่อนเธออยู่เป็นครั้งคราว นอกจากนั้นเธอก็อยู่บ้าน ทำงานโน่นนี่ไปตามประสา หลักๆคือทำกับข้าวกับปลา กับซักเสื้อผ้า

อยู่มานานเข้าๆ จริงๆมันก็ไม่นานหรอกครับ แต่ทำไมมันถึงได้รู้สึกนานและก็ช้าอย่างนี้ก็มิรู้ อิอิ เธอก็ยังไม่ได้รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะอะไร ยังคงฝึกงานต่อไปเรื่อยๆ ไม่ได้ทำแบบเต็มรูปแบบ กวาดบ้านถูบ้านดูแลบ้านช่อง โดยไม่รู้ตัว ผมก็ช่วยๆอยู่ และยังไมได้ออกไปทำอะไรนอกบ้านเหมือนเดิม และอะไรๆก็ค่อยๆลงตัวของมันเอง

ในที่สุดเมื่อไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลง ผมก็เหมือนกับได้เมียเป็นคนใช้จริงๆโดยไม่ได้ตั้งใจสมความตั้งใจ อิอิ

“น้องกวาดบ้านถูบ้านบ้างสิ”

“พี่ทำบ้างสิ”

“น้องถูบ้างสิห้องน้ำน่ะสกปรกจังแล้วนะ”

“พี่ถูบ้างสิ”

“น้องพี่ไม่มีกางเกงจะใส่แล้วนะ กางเกงในด้วย”

“พี่ซักบ้างสิ เสื้อน่ะน้องแช่ไว้แล้ว ขยำๆก็พอ น้องนั่งไม่ได้มันเมื่อยหลัง”

“น้องไปกวาดข้างล่างให้สะอาดละกัน ห้องพี่ไม่เป็นไรก็ได้ถ้างั้น”

“ห้องพี่น่ะสกปรกรกเหม็นอับจัง รกยังกะรังหนูแน่ะ กวาดถูซะบ้างสิพี่ ช่วยๆกันหน่อย”

“พี่ออกไปซื้อแกง กับขนมหวานมาให้น้องหน่อยสิ ใกล้ๆนี่เอง น้องขับรถไม่ค่อยไหวแล้ว”

“พี่นวดหลังให้หน่อย”

“พี่ นอนได้แล้ว นั่งทำงานก็อย่าให้ดึกเกินเที่ยงคืน เอ๊ะ แอบคุยแช็ทกับกิ๊กอีกล่ะสิ เดี๋ยวก็ให้เบอร์โทรอีก ไปๆนอนได้แล้ว ฯลฯ”

“พี่ไปดายหญ้าหลังบ้านบ้างสิ นั่นๆแล้วยกร่องตรงนั้นตรงนี้ด้วย ปลูกผักกินเองไม่ต้องซื้อ ขยันรดน้ำเข้าหน่อย”

“พี่ไปยกกระถางต้นไม้หน้าบ้านมาไว้ในร่มด้วยสิ น้องยกไม่ไหว อ่อ พี่น้ำถังหมดแล้วนะ น้องไม่มีอะไรจะทำกับข้าวให้ น้ำในตู้เย็นก็หมดแล้วกรอกหน่อย แก้วน้ำแก้วกาแฟน่ะเก็บลงมาข้างล่างบ้าง ฯลฯ”

“น้องว่ายังไงค่าน้ำค่าไฟเดือนนี้เกือบสองพันแน่ะ”

“พี่ก็ซื้อแต่หนังสือน่ะแหละ กินเบียร์อยู่ที่บ้านน่ะน้องไม่ว่า แต่บุหรี่ไหนว่าจะเลิกสูบแล้วไง สูบสักวันละมวนสองมวนก็พอ”

“ค่าเช่าบ้านกับดอกเบี้ยได้แล้วเหรอ แหม ไหนๆเอามานะ แล้วเช็คน่ะเมื่อไหร่จะไปเบิกเสียที อ่อ ไปมอ.ไปทำไมเหรอ อ้าว นึกว่าไปเบิกตังค์ แล้วเมื่อไหร่จะได้ล่ะ ทำงานให้ได้ตังค์บ้างสิ ไม่ใช่วันๆนั่งคุยแต่แช็ท นี่ถ้านั่งทำงาน...”

“พี่น้องอยากกินแต่โดนัทอ่ะ ไม่รู้ทำไม พี่พาไปกินหน่อยนะที่คาร์ฟู อร่อย"


"พี่พาไปดูหนังด้วยนะเรื่อง 2012 วันสิ้นโลก ใกล้จะออกแล้ว”

หลังๆดูเหมือนว่าแม้เธอจะทำงานไม่ค่อยรอด ก้มไม่ค่อยได้ นอนไม่ค่อยหลับ และพูดเก่งขึ้น และก็ยังสู้อุตส่าห์เอาใจใส่ดูแลผมคอยตรวจเช็คโทรศัพท์และข้อความให้เสร็จสรรพ รวมถึงการนั่งเล่นเน็ต ก็ผมบอกแล้วไงว่าการทำหน้าที่แม่บ้านหรือคนใช้ รวมทั้งการเป็นเลขานุการส่วนตัวน่ะมันหนักหนาเอาการอยู่ ไม่ใช่เรื่องหยอกๆเลย


ระหว่างนี้แหละที่ผมค่อยๆสังเกตเห็นเวลาเธอเดินแล้วชอบทำหลังแอ่นๆ เอามือค้ำที่บั้นเอว ทำหน้านิ่วคิ้วขมวด ดูแล้วไม่แน่ใจว่าเธอเป็นอะไร ปวดหลังหรือปวดที่นิ้วชี้กันแน่นะ เพราะเธอสู้อุ่ตส่าห์ทำหน้าที่เป็นเสมือนคนใช้ผมมาตลอดทั้งวัน ถ้าผมจะได้บีบนวดให้เธอก่อนนอนบ้างในแต่ละคืนเธอคงจะได้นอนหลับสบายดีขึ้นหรอกกระมัง อิอิ.