สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

สั้นไปหน่อยไปค่ะ อยากเห็นบรรยากาศมากกว่านี้จังเลยค่ะ

ทำบุญครั้งแรก จะทำที่สำนักสงฆ์หนองนายขุ้ย ส่วนหนหลังกลับไปทำบุญที่วัดเลียบ - บ้านย่า ซึ่งคนเยอะมาก ๆ แต่ยังคงเหนียวแน่นเหมือนเดิม อาจเนื่องมาจากการอยู่ห่างไกลจากเมืองก็เป็นได้

ส่วนที่หนองนายขุ้ย ระยะหลังจะมีคนจากที่อื่น ซึ่งเท่าที่คุยกับชาวบ้านในพื้นที่ เขาบอกว่าไม่ใช่คนท้องถิ่น (หมายถึงคนท้องถิ่นที่อาจจะย้ายไปอยู่ที่อื่น แล้วกลับมาบ้าน) แต่เป็นคนที่มาจากถิ่นอื่น มาเพื่อเอากับข้าว ขนม ผลไม้ แล้วจะหิ้วกันเป็นถุงใหญ่ ๆ มากันเป็นกลุ่ม พอพระฉันเสร็จ ก็จะเก็บกวาดทุกอย่างที่อยู่ในถาดใส่ถุง แล้วกลับบ้าน

ชาวบ้านในแถบนั้น จะไม่เอาอะไรกลับบ้านหรอก มันเป็นปรากฎการณ์ที่เกิดขึ้นมาสัก 2-3 ปีแล้ว (สำหรับที่นี่)

ผมจบแบบสั้น ๆ ทิ้งประเด็นไว้เรื่องการหิ้วของทำบุญกลับบ้าน มันตรงข้ามกับวิถีคิดของชาวบ้านในการมาทำบุญที่วัด เราทำบุญเสร็จ เรากินข้าวที่ยกจากพระ เพื่อได้รับส่วนบุญร่วมกัน ไม่ใช่ขนกลับบ้าน

ทำบุญ (เดือนสิบ) ก็เป็นอย่างนี้เกือบจะทุกวัด ในสมัยนี้  คนมากแน่นวัด แต่ส่วนใหญ่เราไม่รู้จัก  พอเสร็จพิธีจะเห็นมีกลุ่มคนที่มานั่งรับประทานอาหารกันเพียงไม่กี่ กลุ่ม  นอกนั้นก็กลับและได้ของกลับไปเต็มใส่ถุงก๊อบแก๊บหิ้วกันแอ่น  ก็ให้มองในแง่ดีเสียว่าเขานำกลับไปกิน ดีกว่าเหลืออยู่ที่วัดแล้วบูดเน่าเสียของไปเปล่าๆไม่รู้เท่าใด ก็ถือว่า เราได้บุญเหมือนกันที่เขานำเอาไปใช้ประโยขน์ (กิน)  คนไทยมากมายที่ยังขัดสนจนยาก ต่างชาติอพยพเข้ามาเรายังต้องเลี้ยงดูเขา แต่นี่เป็นพี่น้อง (อยูร่วมฟ้ากินปลาร่วมทะเล) คนไทย จะไปคิดอะไรให้มันมาก........ใช่ไหมล่ะ