สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

เพื่อน

ถนอม  ขุนเพ็ชร (11 สค.52)

แม่ย้อนเรื่องราวตอนผมยังเด็กๆ

เพื่อนคนหนึ่งขโมยสมุดการบ้านผมโยนโอ่งน้ำ

โทษฐานอันใดไม่แจ้ง

ตอนพบเหตุเปื่อยยุ่ย ลอยน้ำ

แม่พยายามเช็ด ตากแต่ไม่เป็นผล เยื่อกระดาษหลุดลุ่ย

แม่ว่าผมร้องไห้ข้ามคืน

แปลก..ผมจำเรื่องนี้ไม่ค่อยได้

กับเพื่อนคนนั้นผมจำตอนเล่นสู้กันบนตอไม้ใหญ่สูงท่วมหัว

สรพงษ์ ชาตรี พบเฉินหลง ไอ้หนุ่มหมัดเมา

มา...เข้ามาเลย  ย๊าก

เขาเผลอ ผมพลาดผลักไม่ทันยั้งมือ

เขาร่อนถลาครูดต้นไม้อีกต้นที่อยู่ข้าง เลือดอาบแก้ม

หัวค่ำแม่เขาเดินมาด่าแม่ผมถึงหัวบันได สะเทือนเลื่อนลั่นหมู่บ้าน

แม่ดุผมอีกทอด

เพื่อนฝึกการต่อสู้แบบใหม่กลับมา

พอผมเตะ มันใช้มือจับขาติด กระตุกจนล้มลากไปกับพื้นฝุ่น

ผมขาฉีกลืมฟ้องแม่ แต่ไม่กล้ายกขาเตะอีก

คืนหนึ่งพระเอกหนังกางแปลงสอนวิธีแก้ทางมวย

เทคนิคภาพสโลโมชั่นจำติดตา

รุ่งขึ้นผมแกล้งเตะนำเบาๆ เขาติดกับไม่ทันคิด

ผมรีบดึงเท้ากลับเขาถลาตามมาผมเหนี่ยวคอ โหนตัว ฟันศอกกลางกระหม่อม

เสียงร้องโอ๊ย!

เพื่อนผมไม่จับขาลากแบบไถนาอีก ฉวยจังหวะเผลอกระโดดบีบคอ

เล่นแรงจนผมหายใจไม่ออก คิดว่าใกล้ตาย

แม่มาเห็นอาละวาดใหญ่ ไม่ยอมให้เล่นกันอีก

เราเป็นเพื่อนกันมา กระทั่งเหินห่างตามเส้นชีวิต

สิ่งที่แม่พอใจเรื่องหนึ่งคือในที่สุดคือเราไม่กลายเป็นเพื่อนสนิท.