สงขลาพอเพียง : เครือข่ายสร้างเสริมสุขภาพจังหวัดสงขลา - Songkhla Health

ชาคริต โภชะเรือง

นายกรัฐมนตรีจากประเทศไทยเดินทางกลับไปแล้ว

ผมไม่อยากพูดอะไรมาก ถอยกลับไปนั่งทำงานอยู่เงียบ ๆ ต่างจากเพื่อนๆในสำนักงานต่างมาแสดงความยินดีกันยกใหญ่

“นายน่าจะพูดอะไรบ้างนะ ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นมาได้เป็นเพราะนายคนเดียว ทำไมนายไม่พูดอะไรบ้างละ? ฉันไม่เห็นนายออกหน้าเสียด้วยซ้ำ”

ปีเตอร์แปลกใจ

“นายจะให้ฉันพูดอะไรล่ะ?”

“อ้าว ทำไมเล่า? ในเมื่อโครงการนี้เกิดขึ้นมาเพราะนายเป็นคนต้นคิดไม่ใช่หรือ?”

“ก็ใช่”

ปีเตอร์เกาหัวแกรก ๆ

“นายกรัฐมนตรีประเทศนายดูท่าจะพอใจมาก เขาตั้งใจกลับไปทำที่ประเทศไทยเลยนะ นายไม่ดีใจหรือ?”

ผมได้แต่ยิ้มเฝื่อนฝืด

“ดีใจก็ดีใจอยู่หรอก ที่มีคนมาดูงานแล้วสนใจ แต่นายรู้ไหม? ว่าก่อนหน้าที่ฉันจะนำเสนอโครงการนี้กับนายใหญ่ แล้วนายรับไปดำเนินการจนประสบความสำเร็จ ฉันทำอะไรมาบ้าง?”

ปีเตอร์ส่ายหน้า

ผมไม่อยากพูดอะไรมาก ประเทศสิงคโปร์ยามนี้อยู่ใต้แสงแห่งยามบ่าย ผมรู้สึกว่าประเทศนี้เล็กก็จริง แต่ทว่ากลับเต็มไปด้วยผู้คนที่หลากหลายเชื้อชาติ ภาษา

“ว่าไงล่ะ...ฉันกำลังฟังอยู่”

“นายรู้ไหม ฉันเคยเสนอโครงการนี้ให้กับนายกรัฐมนตรีคนนี้เมื่อตอนที่แกยังเป็น สส. แต่แกไม่สนใจสักนิดเดียว แต่พอมาฟังนายใหญ่นำเสนอ...ทั้งที่เป็นโครงการเดียวกัน ไม่มีอะไรแตกต่างออกไปสักนิดเดียว ทำไมนายกประเทศฉันจึงแสดงความสนใจเอามากถึงเพียงนี้? มันหมายความว่าอย่างไรกัน?”

ปีเตอร์ยังทำหน้างง ๆ

“นายบอกฉันได้ไหม?  จู่ๆทำไมนายกรัฐมนตรีประเทศฉันจึงสนใจโครงการนี้ได้? ฉันไม่เข้าใจ”

ผมขมวดคิ้วค้างแล้วก็นิ่งเงียบ.